Jeśli już naprawdę będzie Cię nosić z tej pustki, a nie dla Ciebie są nagrania spektakli i nadrobiłaś już cały Teatr Telewizji; jeśli nie robi Ci nic czytanie dramatów ani słuchanie słuchowisk, a czytanie Raptularza w wakacje wydaje Ci się too much, ten felieton jest dla Ciebie. Poniżej postaram się podzielić dziesięcioma pomysłami, jak oglądać teatr w wakacje.
Zawsze chciałam napisać taki artykuł: „Co czytać w wakacje? 7 idealnych lektur na plażę. Albo: „10 propozycji filmowych na czas przesilenia zimowego”. Mogłabym nawet polecać rolki z psami (najchętniej z goldenami, bo to pure goodness) na gorszy nastrój albo średni albo w sumie każdy. Tylko nikt mnie nigdy nie poprosił o podsumowanie ulubionych lektur, a sama wychodzić przed szereg się wstydzę. Lubię za to czytać spisy, listy, podsumowania. Wszystko, co jest od myślników. Na przykład każdy koniec roku poświęcam na dokładne czytanie podsumowań znajomych, co udało im się osiągnąć, bo to zawsze są dobre rzeczy, a takie dobrze jest czytać w długie zimowe wieczory.
Ostatnio pewien dziesięciolatek pokazał mi swoją listę rzeczy do zrobienia w wakacje. Były tam same świetne zadania i aż pozazdrościłam: oglądanie wschodu słońca, skakanie do nieruchomej wody, spanie samemu w namiocie, dotknięcie palcem żaby. Jedną z ostatnich rzeczy, a było tam kilkadziesiąt spraw do załatwienia w zbliżające się lato, było pójście do teatru. Nie chciałam być posłanniczką złych wieści, a może po prostu lubię być lubiana przez dzieci, więc nie chciałam mu mówić, że w wakacje większość teatrów nie pracuje. Niech mu rodzice tłumaczą. Niestety, jak też się okazało, nie umiem trzymać tajemnic przed dziećmi i w końcu się wygadałam. No i młody się zmartwił. Mnie też zrobiło się smutno. Przez drugą połowę czerwca, czytając podsumowania sezonów koleżanek i kolegów, cieszyłam się, że też sezon skończyłam. I że będę miała czas na nadrobienie zaległości w teatrze.
Z młodym nie byliśmy jedyni w tym rozczarowaniu. Nagle zauważyłam, jak ci, co skończyli sezon wcześniej, chodzą po teatrach, jak opętani. Dwa spektakle dziennie. A jeszcze do innego miasta skoczę. Może na próbę generalną koleżanki, kolegi. Jak nałogowi palacze, którzy wtedy chcą najbardziej zapalić, kiedy akurat została im ostatnia fajka, a sklep już zamknięty.
Pomyślałam więc: jak nie teraz to kiedy? Napiszę, coś co się może przyda. Krótki przewodnik, jak sobie radzić bez teatru w wakacje. Jeśli już naprawdę będzie Cię nosić z tej pustki, a nie dla Ciebie są nagrania spektakli i nadrobiłaś już cały Teatr Telewizji; jeśli nie robi Ci nic czytanie dramatów ani słuchanie słuchowisk, a czytanie Raptularza w wakacje wydaje ci się too much, ten felieton jest dla Ciebie. Poniżej postaram się podzielić dziesięcioma pomysłami, jak oglądać teatr w wakacje:
— nie oglądaj teatru w wakacje. Wakacje są od tego, żeby to ludzie, którzy nie widzieli Cię przez pół roku, w końcu oglądali Ciebie;
— wybrać się na bazar, do przychodni NFZ albo na SOR, na plażę nad polskim morzem, na „jedyną taką” wyprzedaż w dyskoncie, do toalety nocą w klubie Oczki, na rodzinnego grilla na działce, etc.;
— położyć się na chodniku w przeciwsłonecznych okularach i patrzeć na reakcje przechodniów;
— iść na mecz i patrzeć na trybuny;
— patrzeć na psy w parku, a jak Ci się znudzi, to na ich opiekunów;
— powiedzieć ojcu, że czegoś nie da się naprawić i pokazać mu to;
— poprosić o jakąkolwiek radę na osiedlowej grupie;
— kupić lornetkę i zajrzeć w końcu, kto i czemu ma takie czerwone światło w mieszkaniu;
— zrobić remake filmu „Kobiela na plaży” z 1963 roku[1];
— patrzeć na foliowy woreczek na wietrze (po seansie go złapać).
Wszystkie te polecenia sprawdzą się, szczególnie jeżeli czujesz przesyt teatrem ważnym, inteligentnym albo takim, co porusza temat kryzysu męskości. Jeżeli podczas którejś z poleconych wyżej aktywności, coś pójdzie nie tak, naruszysz czyjeś granice, albo ktoś naruszy Twoje, oto dowód, że w wakacje teatr jednak pracuje.
Daria Sobik